มีแง่คิดที่น่าสนใจเรื่องนึง
ในระบบราชการ หรือการทำงานเป็นทีม
ที่เราเคยเจอ และเคยหลงไปกับมัน
จนทำให้รู้ว่า.....
⁣⁣⁣
Silent != Accept
{ ความเงียบ ไม่ใช่การยอมรับ }
⁣⁣⁣
หลายๆครั้ง
เวลาถามความเห็นกับคนหมู่มาก
⁣⁣⁣
ถ้าเราอยู่ในสถานะของ ผู้ถาม มักจะคิดว่า
ความเงียบของผู้เข้าร่วมคือ การยอมรับ
หรือ ยังไงก็ได้ ไม่มีปัญหา
แต่เอาจริงๆ เราอยู่ในสังคม
ที่อิสระทางการยอมรับความคิดของทุกคนจริงๆหรือยัง
⁣⁣⁣
ยิ่งช่องว่างทางสังคม หรือการยอมรับซึ่งกันและกัน
ระหว่างคนถาม กับคนตอบ
แตกต่างกันมาก ความเงียบจะยิ่งงอกงามไปเรื่อยๆ
⁣⁣⁣
ความเงียบ จึง ไม่ใช่การยอมรับ เสมอไป
⁣⁣⁣
บ่อยครั้ง..มันคือการอยู่ในสถานการณ์แสดงความเห็น
แล้วมีผลกระทบกับตนเอง หรือผู้อื่นที่อยู่ร่วมวง
ความเงียบจึงทำหน้าที่ "ช่างแม่ง" ให้
เพื่อหลีกหนีปัญหา และการปะทะ
เพราะทุกคนอยากทำงานอย่างสงบสุข
⁣⁣⁣
แย่สุด คือ เงียบเพราะรู้ว่า ณ.จุดๆนั้น
เราอยู่ในสถานะพูดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
ความเงียบจึงทำหน้าที่ของมันอย่างคุกรุ่นอยู่ภายใน
อันนี้น่ากลัวที่สุด นำไปสู่ความวิบัติของทีมที่ตามมาหลายเรื่อง
⁣⁣⁣
อธิบายไป ตัวเองก็ไม่มีวิธีแก้หรอก 😅
แต่ที่เคยเจอมา สังเกตุได้ว่า
การลดช่องว่าง ระหว่างกัน เพื่อทำให้ความเงียบเริ่มมีเสียง
คือ รับฟัง หลายๆคนให้รอบ โดยเฉพาะคนที่ เงียบ