ภาระ | หน้าที่ | โชคดี
.
ครบ 1 เดือนจากการเป็น Novice ดูแลคนไข้ Stroke
ในภาวะพึ่งพิง (ที่ยังพอช่วยเหลือตัวเองได้เล็กน้อย)
สู่การเริ่มจะพอเป็นมืออาชีพได้แล้วบางเรื่อง
.
มีช่วงเวลา และเสียงในหัวที่ต่อล้อต่อเถียงกับตัวเองตลอดเวลา
กับสถานการณ์ที่ต้องเจอ ความทุกข์ ความทรมาน ความสุข
จนบางครั้งความเป็นลุงอายุ 46 ก็ไม่ช่วยให้มันง่ายขึ้นเลย
.
สถานการณ์แบบนี้ท้าทายกับเสียงในหัวมาก
เมื่อเวลาที่เราครอบครอง ควบคุม และกำหนดได้
กลายเป็นเวลาที่ต้อง Share ให้แม่โดยไม่มีเงื่อนไข
.
เมื่อ "ความรักแม่" ถูกยกเอาไว้ Layer บนสุดอยู่แล้ว
คำถาม และปัญหาต่อมาคือ เวลาของเรา มันหายไป
เวลาที่นอกจะลากเอาชั่วโมงนาทีไปแล้ว
ยังลากเอาพลังงานกาย และพลังงานใจไปด้วยเรื่อยๆ
.
ลดทอนเวลาดื่มด่ำกับช่วงเวลาเช้าส่วนตัวก่อนไปทำงาน
ลดทอนเวลานั่งทำงานนี่นั่นตาม Passion ตัวเองหลังเลิกงาน
ลดทอนเวลาที่จะนอนหลับเต็มอิ่ม
ลดทอนเวลา Focus Startup ของตัวเอง
ลดทอนเวลา การชื่นชมความสวยงามใดๆที่ใจปราถนา
.
ความกดดันมากมายถาโถม
ชีวิตส่วนตัวเราล่ะ ความฝันที่เรามี
งานที่เรารัก รายได้ที่เราคาดหวังจากธุรกิจ
มันเลือนลางไปหมดเลย เหมือนเราจะถอยหลัง
ออกจากเป้าหมายเหล่านั้นไปทีละนิด ทีละนิด
ทุกอย่างก่อตัวเป็นเมฆหม่นมืดครึ้มในชีวิต
.
ช่วงดึกคืนหนึ่งไม่นานนี้
แม่งอแง แบบเรียกหาทุก 2 นาที
เอาโน่น เอานี่ ไม่หยุด จน Limit ความใจเย็น
มันแตกออกมา เราขึ้นเสียงใส่แม่ พูดว่าด้วยถ้อยคำแย่ๆ
.
เรากลายเป็นอีกคน....
คนที่ไม่คิดว่าจะเป็น คนที่ตัวเองหนีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
แม่ก็เสียใจ เราก็รู้สึกแย่กับตัวเอง ทรุดตัวลงนั่ง
พูดออกมาว่า ไม่ไหวแล้ว ปวดหัวและชีวิตพังไปหมด
.
ไม่กี่นาทีคุณผู้ช่วยพยาบาลเข้ามาวัดความดัน
แม่บอกกับผู้ช่วยพยาบาลว่าขอยาให้ลูกกินหน่อย
ลูกปวดหัวไม่สบาย ให้ช่วยลูกด้วย
แล้วแม่ก็ร้องไห้ออกมา
.
เวลาค่อยๆผ่านไป ก็เข้าใจอะไรๆได้เอง
วันที่แม่ป่วย และแม่กำลัง Share ชีวิตของเราไป
เรากำลังมองเรื่องการดูแลแม่เป็นแบบไหน
ตกผลึกได้ว่าคงเป็นแบบนี้
.
"ภาระ...."
อาจดูเหมือนคำนี้มันรุนแรงไปเมื่อเอามาใช้กับแม่
แต่เราเชื่อว่าทุกคนที่ผ่านเรื่องแบบนี้มา
เคยผ่านความรู้สึกนี้มาหมด
ส่วนที่งอกเงยบนชีวิตมาแบบไม่มีแผน
และไม่ใช่ความสุข ความสบายใจ ที่ไฝ่หา
เราจะไม่ชื่นชม ยินดีกับมันหรอก
.
เราก้าวผ่านเรื่องนี้จากวันที่แม่ขอยาผู้ช่วยพยาบาล
และเชื่อมโยงกับความจริงว่า ผู้หญิงคนนึงเลี้ยงลูกตอนแบเบาะ
ที่ร้องไห้ตลอดเวลา เดี๋ยวอึ เดี๋ยวฉี่
และยังต้องดิ้นรนให้ปากท้องลูกอิ่มแต่ละมื้อ
จนวันนึงเขาทำมาหากินได้ หน้าที่เหล่านั้นจึงหมดไป
เราเคยเป็น ภาระ ของเขาไหมนะ
.
"หน้าที่...."
แม่มีหน้าที่เลี้ยงลูก
ลูกมีหน้าที่ตอบแทนบุญคุณเลี้ยงดูแม่
นิยามมนุษย์ที่ดีควรเป็นแบบนั้น
ศาสนาก็ปลูกฝังมาว่านั่นคือสิ่งที่ควรทำ
และประเสริฐกว่าการทำบุญใดๆในโลก
.
การคิดแบบนี้ก็เหมือนเรามีหน้าที่ที่ต้องทำงาน
เพื่อให้ได้เงินมาประทังชีวิตตามวงล้อที่สังคมกำหนด
ได้รับการยกย่อง สรรเสริญ ชื่นชม อำนาจ ตำแหน่ง
.
แต่นี่คือหน้าที่อีกอย่าง
หน้าที่ที่ต้องทำเหมือนทำงาน แต่ไม่ได้เงินเดือน
ไม่ได้โบนัส ไม่ได้เลื่อนขั้น โปรโมต
ได้เพียงความเป็นมนุษย์ ได้ปลดโซ่ตรวนบางอย่างในใจ
โซ่ตรวนที่จะล่ามเราไว้ว่า
ในฐานะลูก เราปฏิบัติต่อแม่ได้ดีพอหรือยัง
และเมื่อวันจากลามาถึง ไม่ว่าเรา หรือแม่ไปก่อน
โซ่ตรวนที่รัดเราไว้ว่าเราทำ ดีพอหรือยัง ดีพอหรือยัง
จะไม่ฉุดรั้งให้เรารู้สึกไปตลอดชีวิตที่เหลือและมีในโลกนี้
.
"โชคดี..."
ในขณะที่แม่ยังมีลมหายใจ....อาจเป็นของขวัญชิ้นหนึ่ง
และเราโชคดีที่ได้รับของขวัญชิ้นนี้
แม้ในบางเวลาที่ตัวเราฝั่งเลวร้ายจะแว๊บมองแม่ว่าเป็น ภาระ
แม้ในบางเวลาที่ตัวเราฝั่งมนุษย์ที่ดี ยังทำ หน้าที่ ได้อย่างขยันขันแข็ง
.
เราก็ยังมี ความโชคดีนี้อยู่ในช่วงเวลานี้
.
โชคดี...ที่ยังได้คุย หอม กอด บอกรักแม่ได้อยู่
โชคดี...ที่ยังเก็บความทรงจำเวลาแม่หัวเราะได้
โชคดี...ที่ยังได้รู้สติว่าเรามองแม่เป็น "ภาระ" อีกแล้ว แย่จัง
โชคดี...ที่ยังได้ทำ "หน้าที่" เพื่อขัดเกลาให้ตัวเองเป็นมนุษย์
โชคดี...ที่ยังได้ ขอโทษ ขอบคุณ ทุกโอกาสที่ผ่านมา
ตอนนี้ และโอกาสใหม่ที่กำลังเข้ามา
โชคดี...ที่ยัง "โชคดี" ว่ามีแม่อยู่
.
.
PS
ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่เป็น
Master การดูแลผู้ป่วยภาวะพึ่งพิงทุกคนนะครับ
ถ้าเราได้นั่งแลกเปลี่ยน คุยกัน เล่าให้ฟัง
คงมองตากัน ยิ้ม และร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกที่มันบอกไม่ถูกเลยครับ
แต่ชีวิตแบบนี้มันก็ดีไปอีกแบบนะครับ
คุณว่าไหม..... ดูน้อยลง