เมื่อก่อน
เคยรัก...สถานที่แห่งหนึ่งมาก
รักแบบมอบจิตวิญญาณ
รักแบบทะนุ ถนอม จนหัวใจเต้นแรง
และเป็นเดือดเป็นร้อนแทนกับทุกสิ่ง
.
4-5 ปีที่ผ่านมา....
มันถูก Shape และเปลี่ยนแปลงไป
.
บอก...หัวใจตัวเอง ว่า โลกคงเปลี่ยน
แต่พอค่อยๆดู ค่อยๆพิจารณาไปเรื่อยๆ
ดูจากเหตุการณ์แล้ว....
โลก ไม่ได้เป็นผู้ต้องหาในกรณีนี้
.
ถาม...หัวใจตัวเอง ว่า Mid life crisis
และ Burn out ตามประสาความแก่หรือเปล่า
แต่ดูจากตัวเอง จะเลิกเขียนโปรแกรม
เลิกประดิษฐ์ไปเรื่อยได้กี่โมง 😅
.
กวน...หัวใจตัวเอง ว่า มึงอยากได้ความสำคัญล่ะสิ
ก็ไม่น่าใช่ ตัวตน อย่างมาก
และชอบที่ คุณโตมร เคยเขียนไว้ใน Page
อย่างจริงแท้ไว้ว่า
"เราไม่ได้สำคัญกับโลกขนาดนั้น
และโลกก็ไม่ได้สำคัญกับเราขนาดนั้นด้วยเช่นกัน"
.
ถึงตอนนี้
ยังรัก....สถานที่แห่งหนึ่งมาก(เหมือนเดิม)
แต่เลิกมอบจิตวิญญาณให้แล้ว
.
ยังแอบคิดว่าถ้า สถานที่นี้เป็นมนุษย์
จะกระซิบบอกกับเขาว่า
"รักเหมือนเดิมนะ แต่พี่มันแค่คนกระจอก
จะแอบมองอยู่ห่างๆ และเป็นกำลังใจให้ 😄"
มันคงเป็นความ รักๆ ทุกข์ๆ อึนๆ นัวๆ
แบบนิยายของ มุราคามิ นั่นแหละ
.
ใช้คำว่า ไม่ไหว ก็ไม่ใช่ทุกเรื่อง
ใช้คำว่า ไม่คุ้ม ก็ไกลความเป็นตัวเองไป
ใช้คำว่า ไม่ควร ก็ดูห่างเหินไปกับสิ่งที่ยังคงเหลืออยู่
.
ยังคงมีความสุขกับการเก็บ
ความทรงจำ คำขอบคุณ
เอาไว้ในธนาคารชีวิตเหมือนเดิมเสมอ
แค่เริ่ม "เลือก"
ว่า สถานการณ์ หรือ ผู้คน
เหมาะสม พอดี กับความทรงจำ และหัวใจ
ของเราไหมเท่านั้นเอง.....