12:00 และ 18:00
.
เช้าวันจันทร์ป๋าโทรมาบอกว่าแม่ขยับแขน และขาข้างซ้ายไม่ได้
และมีอาการพูดไม่ชัด ปุ๊กช่วยลงมาดู และสังเกตุ
เราตามรถฉุกเฉินให้มารับ เพราะดูอาการแล้วน่าจะมาจากสมองแน่ๆ
เหมือนที่แม่เคยเป็นแบบนี้ครั้งนึงเมื่อหลายปีก่อน
.
พี่ๆตระกูล ป. , รัญ , น้องนพ , พี่มด Stroke Unit
อาจารย์ศุภชัย คุณหมอ พี่ๆพยาบาล และกัลยาณมิตรมากมาย
ช่วยกันดูแลแม่อย่างเต็มที่ ขอบคุณทุกคนด้วยหัวใจนะครับ
.
แม่นอนอยู่ Stroke Unit
มีก้อนเลือดออกในสมองขนาดประมาณ 2 Cm
ต้องรักษาความดัน และติดตามไม่ให้เลือดออกเพิ่ม
หรือมีภาวะแทรกซ้อนเข้ามา
.
ความกังวลครอบคลุมในหัวเราเต็มไปหมด
คิดหาเหตุผลมากมายของการป่วยของแม่
ว่าเราเป็นส่วนในตัวแปรเหล่านั้นไหม
.
เคยสอนน้องๆที่รัก และหลานๆ ไว้ตลอดว่า
ให้ทำทุกอย่างให้ดีที่สุดในขณะที่ พ่อ แม่ เรายังหายใจได้
ดีที่สุดจนกระทั่งวันที่ พ่อ แม่ ของเราจากไป
เราไม่มีข้อสงสัยกับตัวเองว่า...
ในช่วงเวลาที่เรามีกับท่าน เราทำดีที่สุดแล้วหรือยัง ?
.
แต่พอมาเกิดกับตัวเองใกล้ๆ
นี่่ตัวเอง กระจอกเลย
Logic แม่งเยอะเหลือเกิน หาเหตุ หาผล
มันไม่เคยพอ และมันนิยามดี่ที่สุดได้ไม่ชัดเลย
มันไม่รู้จะเอาค่าไหน มาแทนค่าไหนในสมการ
.
ที่ Stroke Unit
น้องพยาบาลแจ้งเวลาเยี่ยมคือ 12:00 และ 18:00
ไม่สามารถนอนค้างคืนเพื่อเฝ้าแม่ได้
.
พอสถานการณ์แบบนี้....
เวลาที่ถูกกำหนดให้เยี่ยมนั้น...
จึงกลายเป็น ช่วงเวลาที่เฝ้ารอ
จึงกลายเป็น ชั่วโมงยามที่ไม่มีสิ่งใดสำคัญกว่า
จึงกลายเป็น 120 นาทีที่อยากคุย อยากมองแม่ ทุกนาที
.
ชีวิตก็ลึกลับซับซ้อนดีนะ
วันธรรมดาๆ ที่พัดผ่านมา
เราไม่เคยเฝ้ารอ เราไม่จดจ่อ
เหมือน 12:00 และ 18:00 เลย
.
เพราะเรารู้ว่ากลับบ้านไป ยังไงก็เจอแม่
ทักทาย กอดหอมกัน ตามปกติ อย่างสบายใจ
เพราะเราคิดว่าเรามี พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ ไปได้เรื่อยๆ
.
แต่พอทุกอย่างถูกขีดเส้น จำกัด
เวลาเหล่านั้นเท่าไหร่ถึงจะพอ และเหมาะสมกันนะ
.
ในวิกฤตนั้น
ของขวัญที่งดงามของความโชคร้ายที่ได้มา
คือการที่แม่และเรายังสื่อสารกันได้
.
แม้จะพูดไม่ค่อยชัด แต่แม่ยังบอกรักเราได้
แม้ตาข้างหนึ่งจะลืมตาไม่ค่อยขึ้น
แต่ก็ยังมองเห็น และให้โอกาสให้เราแสดงความรัก
ให้แม่เห็นได้
แม้มือและแขนข้างซ้ายยังใช้งานไม่ได้
แต่ก็ยังมีมือขวาไว้ลูบหัว โบกมือให้พรลูกได้
.
เราอาจเป็นหนึ่งในคนที่โชคดี
ที่วันนี้...ยังได้มีชั่วโมง 12:00 และ 18:00
.
พรุ่งนี้....จะเป็นแค่ นิยาม
ที่เราหลอกตัวเองว่ามันจะมีเสมอ
วันนี้ ตอนนี้ ล่ะที่เป็นของจริงแท้
.
เป็นกำลังใจให้กับลูกๆทุกคน
ที่คุณพ่อ คุณแม่ ป่วย สุขภาพไม่เหมือนเดิม
แม้เราต้องสู้ไปกับอุปสรรคมากมายที่ประเดประดังเข้ามา
ถ้าท่านยังอยู่....นี่คือเวลาทองที่งดงามเลยครับ
.
PS. ขอบคุณน้ำใจ คำปลอบใจ และให้กำลังใจ
เราสัมผัสมันได้อย่างชัดเจน
มันมีค่ามากๆ เลยครับ ขอบคุณนะครับ