ถ้าเรามีเวลานั่งทบทวน คำนวณแบ่งสัดส่วนแล้ว ตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้าจนสิ้นวันและได้กลับมาถึงที่นอนอีกครั้ง เพื่อจะวนลูปในวันต่อไปของวันวันหนึ่งมีเวลาให้เราคิดถึง ตัวเอง สักกี่ครั้ง กี่นาทีกันนะ

เราอาจพบว่าสัดส่วนความคิดของเรามันเทน้ำหนักไปที่คนอื่นมากมาย และในสัดส่วนเหล่านั้นถ้าเอามาลองย่อยเป็นชิ้นๆของความคิดอีกที
อาจพบว่า หลายชิ้นนั้นเต็มไปด้วยสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้มากมาย
เจ้านายสุดห่วย, เพื่อนร่วมงานที่เป็นพิษ, คนที่ได้ดีเกินหน้าเกินตาเรา,พ่อแม่ที่ไม่เข้าใจ, ลูกที่ไม่เชื่อฟัง, ลูกค้าสุดใจร้าย และใดๆมากมาย

แน่นอนว่าบางเรื่อง เรา เป็นหนึ่งในตัวแปรที่อาจเปลี่ยนสิ่งเหล่านั้นได้
แต่หลายๆสิ่งในบรรดาเรื่องเหล่านั้น ตัวของเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลง หรือควบคุมมันได้ ไม่ว่าจะลงมือทำ หรือจะเพียรพยายามเป็นครั้งที่ร้อย

“ใส่ใจกับสิ่งที่ควบคุมได้”
ปรัชญาสโตอิกอันโด่งดังกล่าวสิ่งนี้ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก

ส่วนพระพุทธเจ้าเรียกว่า “อุเบกขา”
คือการวางใจเป็นกลางในเหตุการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ โดยการรักษา "สติ" และ "ความสงบ" ของตนเองไว้


ลองอยู่กับใจ ให้เวลาตัวเอง เปลี่ยนการเห็นแต่คนอื่น มาเห็นแก่ตัวเอง
ใช้พลัง เวลา ไปกับสิ่งที่เราควบคุมได้
อย่าปล่อยให้สิ่งที่เราควบคุมไม่ได้เอาเวลาอันน้อยนิดของชีวิตเราไป

ใส่ใจกับการกระทำของเรา
เพราะนั่นก็คือ สิ่งที่คนอื่นควบคุมเราไม่ได้เช่นกัน