เราคือคนบ้า ที่พก "เวที" ติดตัวไปทุกที่หรือเปล่า ?
⁣⁣⁣
ครบ 1 สัปดาห์ของ Social Detox ของตัวเอง
ไม่ได้ challenge อะไรมากมาย ให้ชีวิตลำบาก
⁣⁣⁣
แค่เอาเสี้ยววินาที ที่รวมๆกันวันละหลายๆพันวินาที
ของการหยิบมือถือขึ้นมา ไล่ส่องความเป็นไปของโลก
สลับด้วยอารมณ์ เศ้รา สุข รัก อิจฉา เกลียด โกรธ
แล้วแต่ Content ของ Feed ที่ขึ้นมาแสดงให้เห็น
ทุกครั้งที่ลากนิ้วเลื่อนบนหน้าจอโทรศัพท์
โดยไม่ลดละ หรือปล่อยช่องว่างเวลาให้ จิต ได้พักผ่อน
⁣⁣⁣⁣⁣⁣
เรากำลังพก เวที ของตัวเราเองติดตัวไปทุกที่
เปรียบเหมือนว่าเรากำลัง ยืน อยู่บนเวทีการแสดงหนึ่ง
และมีแสง Spotlight ส่องมาที่เราตลอดเวลา
⁣⁣⁣⁣⁣⁣
เราจึงทำอะไรด้วยการแบกหัวใจคนดูการแสดงของเรา
เรา present แต่ด้านดี โอ้อวด ภาคภูมิ สุขปลอม
และคิดว่าเหล่าผู้คนดูต้องรู้สึกปลื้ม ยินดีไปกับเรา
เราคาดหวังการกด Like Comment ชื่นชม ยินดี
จากคนดูเพื่อการันตีว่าชีวิตเรา สุข สมหวัง
เราคาดหวังว่าใครสักคนที่ไม่ชอบเรา เกลียดเรา
จะ อิจฉา และร้อนรน ในชีวิตอันเลอค่าที่เรานำเสนอ
⁣⁣⁣
เราแสดงบทเศร้า ท้อแท้ เพื่อรอการปลอบประโลม
พอให้หัวใจอบอุ่น และส่ง message บางอย่าง
ไปให้คนดูได้รับรู้สถานการณ์ที่เราอยากจะสื่อ
⁣⁣⁣
บนเวทีนั้น เราเป็นตัวเองได้มากมายขนาดไหนกันนะ
เมื่อแสงไฟกำลังส่อง และเราแบกความคาดหวัง
ให้คนดูเป็นไปในทิศทางตามที่เราอยากให้เห็น
ไปในถนนที่เราสร้างตัวตน ของเราขึ้นมาอีกคน
ให้เป็นใครคนหนึ่ง ซึ่งบางทีเราก็ไม่ได้รู้จักเขาดี
⁣⁣⁣⁣⁣⁣
Social Detox ทำให้เราลงจากเวทีนั้น
ไม่ต้องแบกอะไรกับสิ่งพะรุงพะรัง
ซึ่งสุดท้ายแทบไม่มีความหมายอะไรต่อการเป็นอยู่ของเราเลย
เรากลับมา Happy กับคนดูกลุ่มเล็กๆที่อยู่ข้างๆเราเสมอ
นอกเวที เราอาจเป็นแกนความสุขของลูกๆ ของภรรยา
คนที่เป็น fan club เราเสมอ
เป็นคนดูที่รับได้ไม่ว่าเราแสดงได้ดี หรือด้อยเพียงใด
⁣⁣⁣
เราไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองกับใคร
ชนะ คัดคานใคร
ไม่จำเป็นต้องให้ใครที่เราไม่ชอบ
เห็นว่าเรากำลัง Happy อยู่มากกว่าเขาเพียงไร
⁣⁣⁣
เพราะสุดท้ายเขาจะแค่เดินผ่านมาที่เวทีของเรา
ชายตามองเรา เดินจากไป
และก็ไปแสดงบนเวทีของเขาเช่นกัน
เขาไม่ได้นั่ง Standby
ดูการแสดงของเราตลอดเวลา ดั่งที่เราคิด
เราใช้เวลาไปกับการแสดงบนเวทีไปมากเพียงใด
ลงมาเถอะ..... ไม่ได้มีอะไรสำคัญ
⁣⁣⁣
อย่าให้ใครเอา เวลา ของเราไปได้ง่ายๆเลย