เมื่อแม่สาครกำลังสูญเสียความจำ
.
เย็นวันหนึ่ง เมื่อ 2 ปีก่อนแม่สาครเกิดอาการปากเบี้ยว
และพูดไม่ชัดกระทันหัน
ตอนนั้นเราอยู่โรงพยาบาล เลยรีบโทรแจ้ง 1669
ให้รถพยาบาลไปรับมารักษา
.
โชคดีเหลือเกินที่โรงพยาบาลมีกระบวนการหนึ่งชื่อ Stroke Fast Track
คือทำทุกอย่างทันที ทั้งเรื่องการ CT Scan เรื่องการรักษาเพื่อให้คนไข้พ้นวิกฤติ และทันท่วงที ไม่ให้สมองเสียหายไปมาก จนเกินแก้ไข
.
หมอบอกว่า แม่มีจุดเลือดเล็กๆที่สมอง ด้วยจุด ด้วยอายุ
ยังไม่จำเป็นต้องผ่าตัด อาการของแม่ปลอดภัย
และกลับมารักษาตัวเรื่อยมา
.
3-4 วันก่อน ก่อนที่จะเขียน Blog วันนี้
นอกจากที่แม่เริ่มหลงๆลืม เล็กน้อยตลอดที่ผ่านมา
แม่เริ่มมีอาการพูดแปลกๆ พูดออกมาไม่เป็นคำ และมีอาการสับสน
เราจึงตัดสินใจพาไปหาหมออีกครั้ง
.
พี่ๆน้องๆ คุณหมอ คุณพยาบาล ดูแลแม่เป็นอย่างดี
แม่ได้รับการ CT Scan สมองอีกครั้ง
.
เมื่อผลออกมาอาจารย์หมอบอกว่าจุดที่มีเส้นเลือดแตกเล็กๆ
ไม่ใหญ่ขึ้น ไม่มากขึ้นยังปลอดภัย
แต่มีของแถมเพิ่มคือแม่สมองฝ่อมากขึ้น
และมีผลโดยตรงเรื่องความสับสน การพูดที่แม่เป็นตอนนี้
และความจำของแม่ที่มี มันจะค่อยๆหายไป
.
แม่ปลอดภัย ทำให้เราโล่งอก เหมือนยกภูเขาที่หนักๆออกไป
แต่เรื่องความจำของแม่ ทำให้ความคิดต่างๆ วิ่งวนในหัวเราเต็มไปหมด
.
เมื่อแม่ต้องค่อยๆ เสียความทรงจำไปทีละนิด ทีละนิด
ความสุข หรือความทุกข์ ส่วนไหนจะมีอิทธิพลกับแม่มากกว่ากันนะ
หลายเหตุการณ์ที่ได้คุยกับแม่ที่ผ่านมา บอกอะไรกับเราหลายอย่าง
.
เรื่องแรก
แม่ไม่มีวันลืมว่า ลูกชายคนโต (เฮียโก๋) ได้จากแม่ไปด้วยอุบัติเหตุ
แม่ยังจำได้ว่าแม่เสียใจมาก แต่รายละเอียดแห่งความทรมานหัวใจของแม่
วันที่เห็นศพเฮีย
วันที่รู้ข่าวครั้งแรก
วันที่แม่ยืนร้องไห้ที่โรงพยาบาลจอมบึงกับป๋า
วันที่ต้องอาบน้ำให้เฮียครั้งสุดท้าย
วันที่เฮียเหลือแค่เชิงตะกอน
ทุกเหตุกาณ์มันหมือนมีดหลายๆเล่มที่รุมแทงหัวใจแม่อยู่ที่ผ่านมา
แต่ข้อดีเมื่อโรคของแม่บังคับให้แม่ถูกปล่อยความทรงจำออกไป
รายละเอียดเหตุกาณ์ย่อยที่แม่จำไม่ได้แล้ว
มันทำให้เหมือนแม่ได้รับการถอนมีดที่ปักที่หัวใจของแม่ออกไป
ทีละเล่ม ทีละเล่ม จนเหลือเพียงไม่กี่เล่ม
.
เรื่องที่สอง
แม่ไม่เหลือความจำที่คนในครอบครัว เคยบ่นแม่
เคยเผลอพูดเสียงดังกับแม่
เคยว่าแม่ด้วยสถานกาณ์ที่กดดันทั้งหลายที่ครอบครัวเราเจอตอนแม่ป่วย
แม่จำได้แค่ว่าทุกวันนี้ทุกคนในครอบครัวดูแลแม่เป็นอย่างดี
มีลูก มีสามี มีสะใภ้ ที่ดี จนแม่มักพูดบ่อยๆว่า
.
"เราเป็นคุณนายจริงๆ นั่งรอชี้นิ้วสั่งได้เลย
ถึงเวลากิน กิน ถึงเวลานอน นอน ไม่ลำบากอะไรเลย
และเราก็ไปอวดเขาหมดล่ะ"
.
เรามักถามตัวเองว่าในเรื่องนี้เสมอว่า
แม่จำไม่ได้จริงๆ หรือแม่เลือกจำ เพื่อให้พวกเรามีความสุขกันแน่นะ
.
เรื่องที่สาม
เมื่อวานทาโลชั่นที่ขา และแขนให้แม่ ซึ่งช่วงหลังเราจะทำให้แม่ทุกวัน
เพราะแม่เป็นโรคเบาหวาน ผิวจะแห้งตลอดเวลา
.
ระหว่างทาไป แม่จะอวยพรด้วยความชื่นใจ
และเราแม่ลูกผลัดกันหอมแก้มกันไปมา
แม่จำไม่ได้ว่าเมื่อวานเราก็ทาให้ วันก่อนก็ทาให้
และพรุ่งนี้แม่ก็จะจำไม่ได้ว่าวันนี้
เราทาโลชั่นให้แม่
.
อาจจะต้องขอบคุณร่างกายของแม่
ที่ดึงความทรงจำเรื่องนี้ออกไป
เพราะมันจะทำให้เรื่องปกติที่แม่เคยได้รับทุกวัน
ที่มันจะค่อยๆกลายเป็นเรื่องธรรมดา
กลายเป็นครั้งแรกที่ลูกทาโลชั่นให้แม่
ครั้งแรกที่เราทาโลชั่นไปด้วย หอมแก้มกันไปด้วย
แม่จะกลับมาดีใจใหม่ ชื่นใจใหม่ ใจฟูใหม่ ทุกครั้ง ทุกวัน
.
จำวันหนึ่งได้ ที่เพิ่งผ่านมาไม่นาน
เราดีใจกับเรื่องความสำเร็จเรื่องการเป็น Consult IT. กับที่ที่หนึ่ง
ที่เราเพียรปลุกปั้น พยายามมานาน
โทรเล่าให้แม่ฟัง เพื่ออวดเต็มที่ เพราะอยากให้แม่ภูมิใจ
อยากให้แม่ร่วมอยู่ในความสำเร็จนั้น
.
แม่ตอบว่า
"เหรอๆ" และตามมาด้วยคำถาม
"เอ.... ไอ้ถั่วที่อยู่บนโต๊ะกินได้ไหมนะ มันต้องเอาไปต้มก่อนหรือเปล่า"
"วันนี้แม่กินยาไปหรือยัง ทำไมมันยังเหนื่อย"
"อยู่ข้างนอกเหรอ กลับบ้านไหมวันนี้"
.
เมื่อฟังแต่ละคำถาม
จำได้ว่าวันนั้นพูดกับแม่ ยิ้ม และร้องไห้ไปด้วย
.
พร้อมคำถามที่ถามตัวเองในใจว่า
เอ๊ะ....ใครกันที่เสียความทรงจำ และใครที่ขี้ลืมกันแน่